Tuesday, September 3, 2013

Pagbabaliktanaw, Pamamaalam at Pagpapasalamat

Bakit ang hirap isulat ng tribute na to. Bakit mahigit isang buwan na ang nakalipas eh hindi pa din ako nagsusult tungkol sa pag-alis mo? Hindi kasi madali. Kanya-kanya tayu ng tolerance sa pain, sa tagal ng healing process sa grief, at acceptance. Ako yung matagal makamove on sa halos lahat ng bagay-- sa pelikula, sa stage play, sa kwento sa libro o kwento ng isang tao, lalo pa't sa mga paglisan. Paglisan ng panghabambuhay.

----

Lagi tayung naguusap sa mga status sa o mga messages sa FB kung kelan tayu ulit magkikita, san ang lakad, kelan ka luluwas o kelan kami magsa-Zambales. Pero lahat drowing. Yng ib sa atin, nakasama ka pa sa Pinatubo. Sayang hindi ko na nasense yun. Pero wala ni isa man dun ang natupad para sa atin. Lahat kwento nalang. Lahat drowing. 

----

Sa totoo, hindi ko na maalala yung huli nating pagkikita. Hindi ka nagattend ng kasal nila Maan nung 2010 so alam kong hindi bababa sa tatlong taon nung last tayung magkita. Iniisip ko nga nung huli pa nating Zambales. Yung me multo-multo pang involved. Yun yung time na nalaman kong pasado pala ako sa UP Film Institute. 2009 pa yun. Ganun na katagal. 

----

Walang makakatalo sa mga pang-ookray natin sa mga sine nuon. Akala mo eh kung kegagaling nating mga critic at filmmakers haha. Anjan yung tumatakas tayu at nagsasakit-sakitan sa mga managers para makanuod ng Sweeney Todd sa Greenbelt. Yung bawal magkuda na nanuod tayu kasi magagalit yung iba na hindi sila sinama. Hindi pa uso yung status status masyado sa FB nuon, kagaya ng sa ngayon kaya hindi pa ganun kalagot. Hehe. 

----

Pinilit ko sanang wag kang tingnan habang nasa kahon kang dulot ng paglisan mo, pero anlayu palang, tanaw na kita. Hindi rin sana ako iiyak kung hindi ko narinig, pagdating palang namin, yung Together Again sa slide show na inihanda para sa iyo. Kaya ayun, iyak tawa kaming lahat, parang mga baliw. Pero batid ng lahat na mabigat para sa lahat sa amin ang magpaalam. Hindi namin lahat inaahasan. 

----

Nalaman ko ang pagkawala mo nung tinext ako ni Maan, habang nasa opisina, habang nagkukumahog kaming maginterview ng mga aplikante. Buti nalang nung nabasa ko yung text niya, huling person na yung na iinterbyuhin ko para sa gabing yun. Nung kinumpirma ni Maan na ikaw nga, hindi ako nakahinga at kinailangan kong lumabas ng board room, at iwanan dun sa dalawa kong kasama yung interview. Umiyak ako sa CR. Dumating yung Senior Manager ko at nagtataka kung saan ako nagpunta. Inexplain ko naman pero very wrong yung eksena kong yun. Naintindihan naman siguro nia, at maski alam kong hindi maganda ang past niong dalawa bilang manager at supervisor nia, palagay ko napatawad ka na rin niya. Matagal na din kasi yun. 

----

Ikaw yung isa sa mga pinakamalalapit kong kaibigan ever. Yung isang sulyapan palang, alam na agad kung ano yung tinatawanan; yung kapag tahimik ako alam mong may pinagdadaanan ako kaya mas lalo mo akong binubwiset; yung kahit magkalayu tayu ng matagal, pero kapag nagusap sa kung anong platform man yan, parang kakakita palang natin recently. 

Brutal kang mag-joke, pero ni minsan, hindi ako napikon. Prang unwritten rule yun eh-- pag tayung dalawa, bawal mapikon. 

----

Mahal na mahal kita Jai. 
Pero hindi ako magtatanong kung bakit kelangan ikaw na agad ang kunin. Kasi siguro, yun lang talaga ng laan sa yon panahon. Malaking pasalamat ko nalang sa mga araw na nakasama kita at nalaman ko kung anong pakiramdam na maging kaibigan mo. Hindi ako kailanman makaka-move on. Patuloy akong mangungulila sa pagkawala mo, pero palagi kong iisipin na matagal lang tayu hindi nagkita. Para hindi ganun kalungkot. 

----

Nung papunta kami sa Olongapo para sulyapan ka sa huling pagkakataon, mula Maynila, naka-eye patch ako. Kasi, naalala ko, alam mong matatakutin ako kaya lagi mong sinasadyang sumilip sa bintana sa side ko kapag bababa at uuwi ka na. Ayokong sumugal. May capability ka pa namang maging ganun. 

----

Magiging ok kami dito. Wag kang mag-alala. Matapos ang lahat ng ito, ok na ang lahat. Masaya kami para seo at payapa ka na. At yung mga hindi mo nagawa dito, sana kung nasaan ka ngayon, pwede mo nang gawin at maexperience. 

Palagi ka naming iisipin, kung may panahon at pagkakataon. Pangako yan. 
Palagi kang nasa mga puso namin. Hindi na yung magbabago.

No comments:

Post a Comment